Aangezien stalen damwand gemaakt is van niet-roestvrijstaal, kan het staal roesten. Dit corrosieproces komt de levensduur van de damwand vanzelfsprekend niet ten goede. Met name als de kritische dikte van het staal wordt bereikt ; dit betekent dat de damwand nog precies dik en sterk genoeg is om de krachten op te nemen waarvoor de damwandconstructie is berekend. Zou het corrosieproces verder gaan en de damwandplank nog dunner worden, dan zou de damwand kunnen bezwijken omdat de damwandconstructie niet meer sterk genoeg is.

Een aspect wat hierbij tevens een rol speelt, is het feit dat de damwandplanken gedurende de laatste 10 tot 20 jaar steeds dunner zijn geworden (let op: niet minder sterk, want deze is door aanpassingen in de geometrie van de plank gelijk gebleven of zelfs groter geworden) waardoor de corrosiesnelheid relatief groter is geworden (1 mm corrosie van 6 mm staaldikte heeft een grotere invloed op de constructie dan 1 mm corrosie van 10 mm staaldikte).

Het staal van de damwand roest niet overal even snel. De volgende soorten van corrosie worden onderscheiden: 

In de ROBK wordt voor damwanden het volgende aangegeven.
De corrosiesnelheid per zijde van de damwand bedraagt:

    bij zoet water    bij zout water
1. atmosferische zone      0,012 mm/jaar 0,050 mm/jaar
2. getij-/splash zone    0,012 mm/jaar  0,120 mm/jaar
3. onderwater zone   0,012 mm/jaar   0,026 mm/jaar
4. in de grond zone     0,012 mm/jaar  0,014 mm/jaar
       

In de CUR-publicatie 211 Kademuren worden hogere waarden voor de uniforme corrosie gegeven:

1. atmosferische zone      0,050 à 0,100 mm/jaar  
2. spatzone      0,150 à 0,400 mm/jaar  
3. getijdezone         0,100 à 0,250 mm/jaar  
4. laag water zone    0,100 à 0,250 mm/jaar  
5. onderwater zone     0,050 à 0,200 mm/jaar  
6. bodem    0,020 à 0,050 mm/jaar  

Hoewel niet expliciet vermeld, betreffen bovenstaande waarden de corrosie in zoute omstandigheden (zeehavens).

[bron:  CUR166 Damwandconstructie 6e druk, deel 2]

Daarom zijn er in de loop van de tijd methoden ontwikkeld om dit corrosieproces tegen te gaan of op zijn minst te vertragen, zodat de levensduur van de damwand kan worden verlengd en de kosten op de lange termijn lager zijn.

Hierbij onderscheiden wij de volgende mogelijkheden:

A. Het aanbrengen van coating. 
Ervaringen hebben ons geleerd dat coating het begin van het corrosieproces tot wel 20 jaar kunnen vertragen. Coating wordt aflopend gegarandeerd voor een duur van 5 jaar. 

Voorwaarde hierbij is dat het staal moet worden gestraald met grit tot de normreinheids-waarde SA 2,5 voordat men overgaat tot het aanbrengen van de coating. Ook hierbij zijn verschillende systemen mogelijk, maar meestal wordt een 2- of 3-laags systeem toegepast, bijvoorbeeld:

     
   
Primer
1 laag primer
60 - 70 mu
- fosfaatprimer 
- zinkstofprimer (goede hechting aan het staal)
   
Coating
1 tussenlaag coating
150 mu

- op basis van epoxyharset staal)

   
Coating
1 toplaag coating
150 mu
- op basis van een DTM coating 
- op basis van polyurethaanhars 
- beide verkrijgbaar in alle RAL-kleuren 
(NIET meer: teer- of bitumenprodukten i.v.m. de milieubelastbaarheid)

Het beste resultaat wordt verkregen als de coating in een daartoe speciaal ingerichte werkplaats wordt aangebracht, waar de temperatuur en de vochtigheid onder controle zijn. Dan hoeven er op de bouwplaats alleen nog maar reparaties worden uitgevoerd die zijn ontstaan door het inbrengen van de damwand (klem van het trilblok bijv.) of beschadigingen die zijn ontstaan tijdens het transport of de handeling van de damwandplank.
Bijkomend voordeel van een coating is dat het aanzicht van de damwand verbetert, zeker als de damwand niet alleen maar in saai zwart wordt gecoat. Ook bij stalen damwand geldt: het oog wil ook wat! 

B. Metallische beschermingslaag 
Bij zeer corrosieve omstandigheden (zout milieu) wordt steeds vaker stalen damwand verzinkt. Dit proces vindt plaats in een zinkbad; de stalen damwandplank wordt ondergedompeld in een heet vloeibaar zinkbad (thermisch verzinken). Aangezien deze zinkbaden slechts een beperkte lengte hebben, kunnen de damwandplanken van niet al te grote lengte zijn. Bij verzinken bestaat het gevaar voor vervormen van de damwand, aangezien de temperatuur van een zinkbad circa 800 - 900°C bedraagt. Ook kan teveel zink in het slot terecht komen, dat tijdens het heien teveel wrijving kan veroorzaken. Daarom moeten de sloten voor het verzinken zo goed mogelijk worden schoon gemaakt.

C. Kathodische bescherming 
De corrosie onder de waterlijn kan op een electrolytische manier uitgeschakeld worden, door het inbouwen van een kathodische beschermingsconstructie met 'vreemdstroom' of een 'opofferings-anode'. Vaak wordt deze methode gecombineerd met een coating. Een stalen damwand is te beschermen door het aanbrengen van aluminium in de vorm van zogenaamde broodjes. Het aluminium werkt daarbij als een opofferingsanode. Ook zink en magnesium worden hiervoor gebruikt. 
De kathodische bescherming is bijzonder geschikt voor damwandconstructies met een getijdenlijn en waar een sanering of vernieuwing te kostbaar is. Damwanden met een kathodische bescherming vereisen speciale constructieve maatregelen, waarmee men derhalve reeds in de ontwerpfase rekening moet houden.

D. Toevoegen van legeringen 
Ervaringen uit verleden hebben ons geleerd dat het toevoegen van koper aan het staal voor de damwandgedeelten die onder water staan geen levenduur-verhogende functie heeft. Echter het toevoegen van koper in combinatie met nikkel en chroom zowel als fosfor en silicium kunnen leiden tot een langere levensduur in de splashzone, met name in tropische gebieden met zoutrijke lucht. 
De verschillende damwand-staalsoorten zoals vermeld in de EN 10248 en de staalsoorten in de EN 10025, EN 10028 en EN 10113 vertonen geen verschillend corrosiegedrag. Wordt de hogere treksterkte van het staal gerealiseerd door het toevoegen van niobium, titaan en vanadium, dan heeft dat een positief effect op corrosiegedrag.

E. Corrosiebescherming door over-dimensionering 
Door het kiezen van een profiel met een hoger weerstandsmoment of het gebruiken van een hogere staalsoort kan, met op het oog op opneembaar moment, een langere levensduur gerealiseerd worden. 
Profielen met een grotere wanddikte bieden een betere bescherming tegen doorroesten. Meestal zal de plaats waar het maximale moment optreedt, niet in de zone liggen die het sterkst door corrosie wordt aangetast. Dit betekent dat in deze zone over het algemeen al enige reserve voor corrosie aanwezig is.